Wycieczki-obcojezyczne

Cukrzyca staje się poważnym problemem społecznym. Coraz większa zachorowalność na tę chorobę wiąże się z rozwojem cywilizacji i dlatego można ją uznać za chorobę cywilizacyjną. Powszechność jej i różnorodność objawów, które jej towarzyszą, zmuszają lekarzy do prowadzenia szerokiej akcji edukacyjnej. Cukrzyca jest chorobą, w której szczególnie ważne jest nauczenie pacjenta, jak należy przyjmować leki, jak się odżywiać, a w końcu - jak żyć. Rozpoznaniu cukrzycy zawsze powinno towarzyszyć ostrzeżenie o możliwości powstania późnych powikłań tej choroby. Czas, jaki upływa od rozpoznania cukrzycy do powstania powikłań, jest różny u poszczególnych chorych, zależy od wielu czynników, między innymi od typu cukrzycy, a przede wszystkim od stopnia wyrównania metabolizmu glukozy. Długotrwałe złe wyrównanie cukrzycy przyspiesza rozwój powikłań.
Podstawą określenia „cukrzyca pierwotna” ciągle jeszcze jest kliniczny opis tej choroby. Dzieje się tak dlatego, iż mechanizmy etiologiczne nie są dostatecznie wyjaśnione. Obecnie zasadniczy podział cukrzycy polega na wyodrębnieniu cukrzycy typu I i typu II. Są to właściwie zupełnie różne choroby, o różnych mechanizmach powstania, a ich wspólnym mianownikiem jest występowanie bezwzględnego lub względnego niedoboru insuliny. Wynikiem niedoboru insuliny są zaburzenia mechanizmów transportu glukozy przez błony komórkowe i upośledzenie metabolizmu wewnątrzkomórkowego.

Adres www: http://245.18.116.61